“Qurtuluş” hekayə



Məsciddin həyətin də skamya da oturan qız ağlayırdı..Sarı,biraz köhnəlmiş palto geyinmişdi.Qara saçlı ,ağbəniz idi..Çarəsizlikdən ağlayırdı..Kənardan keçənlər sadəcə baxmaqla yetinirdilər..Heçkəs görkəmcə eybəcər olan bu qıza yaxınlaşmırdı..Sevil üçün əslin də bunun heçbir fərqi yox idi..Sevillə,həm yaşıd qızların problemi sadəcə sevgililərinə ağlamaq və valideynləri ilə mubahisələri idi..Sevil isə sevdiyi hər şeyi itirmişdi..Atası xərçəng idi..Anası isə illər öncə ölmüşdü..Zəng gəldi..Və O ,getdi...
-Ata,yaxşısan?
-Hə bala ,sən necəsən? Bağışla,sənə yük olmuşam..Lənətə gəlmiş xəstəlik məni öldürmür,süründürür..Bir zamanlar “yaxin olan dostlar”ım məni unudublar.Qohumlar da qalmayib ..Yaxşı ki,uzaq olan dostum Adil var.. Adil Moskva da ,yaşasa da yaxşı ki arada zəng edir,pul göndərir. Yoxsa ,nə edərdik?...Özüm cəhənnəm Ancaq mən həqqiqətən sənə görə üzülürəm qızım.
-Ata ölüm demə..Sən ölsən mən nə edərəm?Nə qohum nə dost heç biri vecimə deyil,sın lazımsan mənə..Allahın belə unutdugu zaman Adil əmi vardı..Ancaq ondanda xəbər yoxdu..
-Qızım elə danışma sagolsun kömək çox edir..Allaha üsyan etmə,bunlar sınaqdı...
-Ata dediklərin fərqindəsən?Allah bizi unudub ,bunu görmürsən? Nəfəs ala bilmirəm.Hər gecə yata bilmirəm sən ölərsən deyə qorxuram.Allah hardadı?Allah bizi aclıq ,xəstəliklə sınayır..Bəs bahalı maşın sürənləri,bahalı kürklər geyinənləri necə sınayir?Kürklərlə,yoxsa bahalı maşınlarla?Ata,xatırlayırsan 5-il öncə sənin dostların ,bizim gözəl evimiz vardı..Sən hər gün qonaqlıq verirdin..Ondan sonra nə deyişdi? Anamı itirdik.Sonra sənin bu lənətə gəlmiş xəstəliyin..Biz sonra hər şeyimizi itirdik..Dostlar,qohumlarda yoxa çıxdı..
-Qızım belə danışma,üzmə məni...
Səhər əzanın səsinə oyanan Sevil ,atasının  cnasız bədəni ilə rastlaşdı..Ağlaya da bilmirdi..Nəfəs belə ala bilmirdi.Nə edəcəyini bilmirdi..Atasına yaxınlaşıb,onun alnından öpüb,geri qayitdı.Çəkməni açıb,yazmağa başladı..
“Allah hesabda yalnışlıq olub,mən də gəlirəm” yazaraq məktubu kənara qoydu..Məhləyə çıxaraq,paltarı asdığı kəndiri çıxardı yerindən.Ağaca bağladı möhkəmcə..Gecələri yatdığı ayısını qucaqladı son dəfə,stola çıxdı,ipi boynuna taxaraq ayaqını stoldan kənara çəkdi..Və həyatla olan mubarizəsi bitdi..Bəlkə də başladı..Ancaq artıq 27 qram olan ruhu bədənində yox idi..Bunun heç bir fərqi yox idi..
Qonşular 3gün sonra ata və qızın cəsədlərini tapdılar..İntihar,qurtuluş olmuşdu..

Yorumlar